کد خبر: ۷۸۴۷
تاریخ انتشار: ۰۰:۵۰ - ۲۴ ارديبهشت ۱۳۹۵ - 13 May 2016
atisam.com> امام سجاد (عليه السلام) در دعاي بيست و چهارم توصيه‌ها و راهكارهاي فراواني را در خصوص چگونگي رفتار فرزندان با پدر و مادر بيان فرموده‌اند كه در ادامه این پست آتیسام به چند نمونه آن اشاره مي‌شود ، با ما همراه باشید .


مجله اینترنتی آتیسام شامل جامع ترین اخبار روز ،فال روزانه،دکوراسیون،آشپزی،گردشگری،سرگرمی،روانشناسی،زناشویی،ورزش،کودکان،آگهی،رپورتاژ،احکام،گالری عکس،قیمت ارز،روابط زناشویی،مدل آرایش،سلامت و بهداشت آقایانكانون مهر
«اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي أَهَابُهُمَا هَيبَه السُّلْطَانِ الْعَسُوفِ، وَ أَبَرُّهُمَا بِرَّ الاُمِِّ‏ الرَّؤُوفِ، وَ اجْعَلْ طَاعَتِي لِوالِدَي وَ بِرِّي بِهِمَا أَقَرَّ لِعَينِي مِنْ رَقْدَه الْوَسْنَانِ، وَ أَثْلَجَ لِصَدْرِي مِنْ شَرْبَه الظَّمْانِ»؛ «خدايا! چنان كن كه از پدر و مادرم چنان بترسم كه از پادشاه خودكامه و به آن دو چنان نيكي كنم كه مادري مهربان و رئوف[در حق فرزندان خويش]، و فرمانبرداري از پدر و مادر، و نيكي كردن من در حق ايشان را برايم از خواب در چشم خواب آلوده شادي آورتر، و از آب خنك در كام خشكيده گواراتر قرار ده».

امام سجاد(عليه السلام) درباره وظايف ما در برابر پدر و مادر چه فرموده‌اند؟

تبيين و شرح
نظام عاطفي خانواده و به طور مشخص مهروزي فرزندان به پدر و مادر، عاملي مهم و اساسي در تحكيم خانواده و همبستگي اعضاي آن به شمار مي‌آيد. عاطفه و احساس قوي در يك محيط صميمي و جذاب و سالم چنان در ارضاي حس مهرطلبي انسان مؤثر است كه مانع هوس‌هاي غلط و بيمارگونه مي‌شود و از پيدايش عقده‌هاي پيچيده رواني جلوگيري مي‌كند.
همچنين استحكام روابط خانوادگي و انس و الفت واقعي در كانون خانواده مي‌تواند يك جامعه را به يك خانواده تبديل كند و از آن دژي محكم در برابر ناملايمات داخلي و خارجي پديد آورد. با پيشرفت‌هاي گسترده جامعه بشري كه محصول صنعتي شدن زندگي است، آنچه از ديده‌ها مخفي مانده و بدان توجه كافي نشده، گسستگي روابط خانوادگي و به وجود آمدن خلأهاي بزرگ عاطفي در ميان افراد است كه نهايتاً منجر به فروپاشي نهاد بزرگ جامعه خواهد شد.

فرزنداني كه در حق پدر و مادر خود كم عاطفگي و بي‌احساسي پيشه مي‌كنند و خود را در هر زمان آزاد از فرمان و خواهش آن ها مي‌خواهند، بي‌شك براي جامعه خويش نيز عضوي دلسوز و از جان گذشته نتوانند بود. اگر اسلام دفاع از حريم دين و شريعت و ميهن را وظيفه هر مسلمان قلمداد كرده، مبناي قوي آن را در برابر تحكيم عواطف خانوادگي و دين پي‌ريزي نموده است.
افزون بر اين آثار اجتماعي، رعايت يا عدم رعايت حقوق پدر و مادر از طرف فرزندان بر تربيت و اخلاق فردي آنان بسيار اثرگذار است و آثار مهيا و زنده آن در زندگي دنيايي ايشان به وضوح آشكار خواهد شد كه يا سعادت و نيكبختي است و يا شقاوت و رنج و تيره‌روزي.

اين‌چنين باش
«اللَّهُمَّ خَفِّضْ لَهُمَا صَوْتِي، وَ أَطِبْ لَهُمَا كَلَامِي، وَ أَلِنْ لَهُمَا عَرِيكَتِي، وَ اعْطِفْ عَلَيهمَا قَلْبِي، وَ صَيرْنِي بِهِمَا رَفِيقاً، وَ عَلَيهمَا شَفِيقاً»؛ «خدايا! مرا در برابر آن دو آهسته‌گوي، خوش سخن و نرمخو گردان. دلم را به آنان معطوف بدار و با آنان مهربان و پرشفقت قرارم ده».

امام سجاد(عليه السلام) درباره وظايف ما در برابر پدر و مادر چه فرموده‌اند؟

تبيين و شرح
اين بيان امام سجاد(عليه السلام) در واقع اشاره به مقام و مرتبه خاص پدر و مادر دارد كه بر فرزندان رعايت و حرمت‏ گزاري آن لازم و ضروري است. وظيفه فرزندان فقط تأمين آسايش مادي و ظاهري والدين نيست كه اگر بود چنان مشكل و ديرياب نبود. نرم‏خويي، خوش‌سخني، تواضع و به جاي آوردن برترين و زيبا‌ترين ادب‌ها در قبال پدر و مادر، به خصوص در شرايط سست و شكننده شدن روابط عاطفي، بسيار ضروري و به همان اندازه سخت و پرزحمت است.
فرزندان حتي در بدترين وضعيت نبايد حرمت پدر و مادر خويش را ناديده بگيرند و اسباب خواري و ذلت آن ها را فراهم نمايند. بايد توجه داشت كه در تعاليم ديني آنچه درباره فروتني و خاكساري در برابر پدر و مادر ذكر شده، جز در شأن امامان معصوم(عليهم السلام) و يا عالمان بزرگ وارد نشده است و اين حاكي از عظمت مقام ايشان نزد خداوند و جبران‌ناپذير بودن زحمات و رنج‌هاي آنان است.

امام سجاد(عليه السلام) درباره وظايف ما در برابر پدر و مادر چه فرموده‌اند؟

بايد ببخشيد
«اللَّهُمَّ وَ مَا تَعَدَّيا عَلَي فِيه مِنْ قَوْلٍ، أَوْ أَسْرَفَا عَلَي فِيه مِنْ فِعْلً، أَوْ ضَيعَاهُ لِي مِنْ حَقٍّ، أَوْ قَصَّرا بِي عَنْهُ مِنْ وَاجِبٍ، فَقَدْ وَهَبْتُهُ وَجُدْت بِهِ عَلَيهمَا، وَ رَغِبْتُ إِلَيكَ فِي وَضْعِ تَبِعَتِهِ عَنْهُمَا، فَإِني‏ لَا أَتَّهِمُهُمَا عَلَى نَفْسِي، وَ لَاأَسْتَبْطِئُهُمَا فِي بِرِّي، وَ لَاأَكْرَهُ مَا تَوَلَّياهُ مِنْ أَمْرِي يا رَبِّ»؛ «خدايا! هرگاه با من به تندي سخن گفته‌اند، يا رفتار نابجايي داشته‌اند، يا حقي از من را تباه نموده‌اند، يا در وظيفه خويش نسبت به من كوتاهي کرده ‌اند، اين همه را من بر ايشان بخشیده‌ام و بدين‌سان بزرگشان داشته‌ام؛ من از تو مي‌خواهم كه پيامد‌هاي بد اعمالشان را از آنان برداري، كه من ايشان را در رابطه با خود محكوم نمي‌دانم و در نيكي كردن به خود سست و كند رفتارشان نمي‌شمارم و نگران نيستم كه كارهاي مرا عهده‌دار بوده‌اند؛ اي پروردگار من!».

تبيين و شرح
پدر و مادر، خواه ناخواه، در مسير تربيت فرزندان خود و سرپرستي مادي و معنوي آن ها، گاه دچار خطاها و رفتارهاي ناهنجاري مي‌شوند و كوتاهي ‏هايي از آن ها سر مي‌زند. نگاه فرزندان به اين تقصيرها بايد عذرپذيرانه و توأم با گذشت و چشم‌پوشي باشد و هرگز به روي پدر و مادر خويش نياورند كه چه بايد مي‌كردند و چه‌ها نكردند كه مي‌بايست مي‌كردند.
بالاتر اينكه به پاس‌داشت سال‌ها رنج بي‏ مزد و سعي بي‌منت آن دو موجود عزيز، در حق آنان دعا كند و از خدا بخواهد كه تبعات بدي‏ هاي احتمالي آنان را از ايشان بردارد و با آمرزش خود، بر درجات بهشتي و معنوي آنان بيفزايد. چنين شيوه رفتاري باعث مي‌شود رابطه محبت و دوستي ميان فرزندان و والدين پيوسته و ناگسستني باقي بماند و موجبات دلخوري و ناراحتي در سايه لطف پروردگار، براي هميشه از ميان برداشته شود و صميميت‌ها به چندين برابر افزوده گردد.

چه قصاصي
«أَينَ إِذاً يا إِلهِي طُولُ شُغْلِهِمَا بِتَرْبِيتِي؟! وَ أَينَ شِدَّه تَعَبِهِمَا فِي حِرَاسَتِي؟!
وَ أَينَ إِقْتَارُهُمَا عَلَى أَنْفُسِهِمَا لِلتَّوْسِعَه عَلَي؟! هَيهاتَ مَا يسْتَوْفِيانِ مِنِّي حَقَّهُمَا، وَ لَاأُدْرِكُ مَا يجِبُ عَلَي لَهُمَا، وَ لَا أَنَا بِقَاضٍ وَظِيفَه خِدْمَتِهِمَا»؛ «معبود من! اگر بدي‏ هاي آنان را تقاص كنم پس آن تلاش‌هاي طولاني‌شان براي من، و آن رنج طاقت سوزشان در نگاه‌داري من، و آن سخت‌گيري‌شان بر خود براي آسايش من، چه خواهد شد؟ نه، هرگز نتوانند تمام حق خود را از من دريافت كنند و من نتوانم آنچه را در قبال ايشان بر عهده من است، به شايستگي بگذارم و بار خدمتشان را به نيكي بر دوش كشم».

تبيين و شرح
در مقايسه‌اي كوتاه ميان آنچه پدر و مادر براي آرامش و امنيت فرزند خود هزينه كرده‌اند – كه اگر نمي‌كردند زيان‌هاي جبران‌ناپذيري متوجه سعادت دنيا و آخرت فرزندان مي‌شد – و ميان كوتاهي‏ ها و تقصيرهاي ايشان، ما را به اين نتيجه مي‌رساند كه با حكم وجدان بايد همواره در برابر آن دو فرشته رحمت الهي، كوچكي و فروتني پيشه نماييم و يك لحظه از وظيفه خدمت‏گزاري به آنان غفلت نكنيم.
راستي فرزنداني كه چون به سن رشد و توانايي مي ‏رسند، خيال انتقام‏ گيري از پدر و مادر را در سر مي‏ پرورانند و به جبران سهل ‏انگاري‏ هاي ايشان بر آنان سخت مي‏ گيرند و رنج‌شان مي‏ دهند، يا آنان را به دادگاه عدل خداوند حواله مي‏ كنند، آيا مي ‏توانند آن همه عمر بر باد رفته پدر و مادر در نگه‏داري و تربيت خود را به ايشان بازگردانند و بر تمام زيان ‏هاي مالي و جاني ايشان در راه آسايش فرزند، چشم فرو ببندند و با ناسپاسي تمام، ‌ادعاي حقوق از دست رفته كنند؟
بي شك اگر تمام عمر و سرمايه مادي و معنوي فرزندان در راه خدمت‏گزاري به پدر و مادر صرف گردد و تمام كوتاهي‏ هاي آنان ناديده گرفته شود باز هم اندكي از حقوق هنگفت آنان ادا نشود و هيچ بار منتي متوجه آنان نگردد؟
آخر اينكه فرزندان هستي و وجود خود را مديون پدر و مادراند و اين با هيچ كاري، حتي جان سپردن در راه آسايش و امنيت و سلامت آنان، قابل تلافي و جبران نيست. حال تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل.

چشم اميد
«اللَّهُمَّ لَاتُنْسِنِي ذِكْرَهُمَا فِي أَدْبَارِ صَلَوَاتِي، وَ فِي إِنَىً مِنْ آناءِ لَيلِي، وَ فِي كُلِّ سَاعَه مِنْ سَاعَاتِ نَهَارِي. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اغْفِرْ لِي بِدُعَائِي لَهُمَا، وَ اغْفِرْ لَهُمَا بِبِرِّهِمَا بِي مَغْفِرَه حَتْماً، وَ ارْضَ عَنْهُمَا بِشَفَاعَتِي لَهُمَا رِضَىً عَزْماً،
وَ بَلِّغْهُمَا بِالْكَرَامَه مَوَاطِنَ السَّلَامَه»؛ «خدايا! از خاطرم مبر كه پس از نمازهايم، و در هر لحظه از شب و در هر ساعت از روزم، به ياد آنان باشم. خدايا بر محمد و آل محمد و خاندانش درود بفرست و به دعايم در حق ايشان مرا بيامرز، و آنان را به سبب نيكي كردنشان به من، به آمرزش بايسته، ببخشاي، و به شفاعت من از آنان خشنود باش، و با كرامت خود، آن دو را به سلامت و رستگاري برسان».

تبيين و شرح
پدر و مادر از حق‌داراني هستند كه خداوند فراموش كردنشان و از ياد بردنشان را هرگز روا نداشته، زيرا ايشان سرچشمه ‏هاي واسطه ‌تمام خيرات و بركات و نعمت‏ هايي هستند كه در طول زندگي به ما مي ‏رسد و در واقع فراموش كردنشان و بي‏ توجهي به آن دو، از ياد بردن بزرگ‏ترين نعمت ‏هاي الهي و ناسپاسي در مقابل پروردگار هستي آفرين و حيات بخش است و معلوم است كه چنين فراموشي ‏اي چه تبعات سنگين و تنگناهاي سختي را پيش روي آدمي مي‏ نهند. ياد كردن پدر و مادر در هر لحظه از ساعات شب و روز، ذكر خدا گفتن است كه رويگرداني از آن به تعبير قرآن «مَعيشَه ضنَك؛ زندگي تنگ و ناگوار» ‌در پي مي ‏آورد؛ پيش از عذاب آخرت، دنياي شخص را با فلاكت و نكنبت مواجه مي‏ سازد.
ياد كردن پدر و مادر به دعا كردن و دستگيري و اطلاع از حال و روز آنان، رحمت و مغفرت خداوند را شامل حال فرزندان قرار مي‌دهد و آنان را به مراتب بالايي از تقرب مي‌رساند. پس، فرزندان اگر راحت جان و جهان خويش را هم طالب باشند، راهش نيكي كردن به پدر و مادر و هواداري از آن هاست، به‏ خصوص در دوران فرتوتي و ناتواني ايشان، كه بيش از هر وقت ديگر به توجه و ياري فرزندان نيازمندند و به آنها چشم اميد دارند.


منبع
گردآوری : آتیسام



 
مـطالب مرتبــط





http://atisam.com/files/fa/multimedia/1394/6/14/8_226.gif

 
  نظر شما در رابطه با مطلب که خواندید چیست ؟



ارزیابی و توصیه
از این محتوا راضی هستید؟
چنانجه از محتوای این صفحه رضایت دارید می توانید با فشردن کلید گوگل پلاس وان این صفحه را در نتایج جستجوی گوگل محبوب کنید. با این کار به سایرین کمک می کنید تا به نتایج بهتری در جستجوی خود دست یابند.
مطالب مرتبط
بازدید از صفحه اول
sendارسال به دوستان
printنسخه چاپی
نظر شما
  • لطفا از نوشتن با حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.
  • از ارسال دیدگاه های نا مرتبط با متن خبر، تکرار نظر دیگران، توهین به سایر کاربران و ارسال متن های طولانی خودداری نمایید.
  • لطفا نظرات بدون بی احترامی، افترا و توهین به مسئولان، اقلیت ها، قومیت ها و ... باشد و به طور کلی مغایرتی با اصول اخلاقی و قوانین کشور نداشته باشد.
  • در غیر این صورت، « آتیسام » مطلب مورد نظر را رد یا بنا به تشخیص خود با ممیزی منتشر خواهد کرد .
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
Chaptcha
حروفي را كه در تصوير مي‌بينيد عينا در فيلد مقابلش وارد كنيد